سلام آخر!!!!!!!!

زمان خیلی کند است برای کسانی که انتظار می‌کشند خیلی

سریع برای کسانی که می‌ترسند خیلی طولانی برای کسانی که

اندوهگین‌اند خیلی کوتاه برای کسانی که شاد‌اند ولی برای کسانی که

عاشق‌اند زمان جاودانگی است
 

کاشکی هرگز نمی دیدم تورا...

کاش انتهای امید زندگی می توانستم فراموشت کنم...

یا شبی چون آتش سوزان دل در فراز سینه خاموشت کنم...

کاش چون خواب گریزان از دیده ام نیمه شبها یاد رویت می گریخت...

مرغ دل افسرده حال و بسته پر از دیار آرزویت می گریخت...

کاش احساس نیاز دیدنت از وجودم چون وجودت پر می گرفت...

در دلم آتش نمیزد آنگاه کاش آشب چشمهایم کور بود...

تا نسوزم در خزان آرزوها کاشکی هرگز نمیدیدم تو را

با دو دست خالی از عشق دیگه هیچ جا جای من نیست

انگاری هیچ چیزی مرحم واسه این زخمای تن نیست

من فراموش شدم و تو هنوزم تو نفسامی

رفتی بی من ولی انگارهرجا می رم تو با هامی

رفتی گفتی خاطراتم جای من واست می مونه

کاشکی بودی و می دیدی دلم از دوریت می خونه

کاشکی اینطور دوستت نداشتم که بگم بی تو نمی شه

کاشکی دلت سنگی نبود و دل من مثله یه شیشه

کاش فقط یه روز دیگه بی تو من دووم بیارم

تابتونم بازم عشق تو رو رو چشام بزارم

عشق یعنی...!

عشق یعنی چون محمد پا به راه

عشق یعنی همچویوسف قعر چاه

عشق یعنی بیستون کندن به دست

عشق یعنی زاهد اما بت پرست

عشق یعنی همچو من دریا شدن

عشق یعنی قطره و دریا شدن

عشق یعنی یک شقایق غرق خون

عشق یعنی درد و محنت در درون

عشق یعنی یک تبلور یک سرود

عشق یعنی یک سلام و یک درود

بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند.قاب عکس توست اما شیشه ی عمرمن است بوسه بر مویت زنم ترسم که تارش بشکند.تارموی توست اما ریشه ی عمر من است

سلام آخر
 
سلام ای غروب غریبانه ی دل

سلام ای طلوع سحرگاه و رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شب های روشن

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بردل نشسته

توتنها نمی مانی ای مانده بی من

تورا می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به میلا ی مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمه ی وای از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

        خداحافظ ای نوبهار همیشه 

   رفتی حالا بی کی بگم

   خیلی دلم تنگه برات

   میخوام یه بار ببینمت

       سر بذارم رو شونه هات

          دوست داشتم با گلای سرخ می یومدم به دیدنت

               نه اینکه با رخت سیاه چشمای سرخ ببینمت   

           گل و پرپر میکنم سر مزرات

             تا ابد بارونیه چشمای یارت

    رفتی افسوس گل من تا در دل خاک

                از تو یادگاریه چشمای مهتاب

         گل من رو چرا چیدی گل من دنیای من بود

بگیر از من تو این دل یاد بودی
که تنها لایق این دل تو بودی
هزاران خواستند این دل بگیرند
ندادم چون عزیز دل تو بودی

وقتی کسی رو دوس داری حاضری جون فداش کنی

حـاضــری دنــیـارو بـدی فـقط یـه بـار نـیـگـاش کـنـی

بـه خــاطـرش داد بــزنـی بــه خــاطـرش دروغ بـگـی

رو هـمـه چـی خــط بـکشی حـتـی رو بـرگ زنـدگی

وقـتـی کـسـی تـو قـلـبـتـه حـاضـری دنـیـا بـد بـاشـه

فـقـط اونـی کـه عـشـقـتـه عـاشـقـی رو بـلـد بـاشـه

قـــیــد تــمـــوم دنـــیــارو بــه خـــاطــر اون مــی زنــی

خـیـلـی چـیـزارو مـی شکـنـیتـا دل اونـو نـشـکـنی

وقـتـی بـشـیـنـه بــه دلت از هـمـه دنـیا مـی گـذری

تـــولــد دوبـــارتـــه اسـمـشــو وقــتـی مــی بــری

حــاضــری جـونــتـو بــدی یـه خــار تـو دسـاش نــره

حـتـی یـه ذره گـرد و خـاک تـو مـعـبـد چـشـاش نـره

حـاضــری مـسـخــرت کُــنــن تــمــام آدمــای شــهــر

امـا نـبـیـنـی اون بـاهـات کـرده واسـه یـه لحظه قهر

حــاضـری هـر جـا کـه بـری بـه خـاطـرش گـریـه کـنی

بـگـی کـه مـحتاجشی و به شـونـه هاش تکیه کنی

حــاضـری کـه بـــگــذری از شـهــرت واسـم و آبــروت

مـهـم نـبـاشـه کـه کـسی نـخواد بـشینـه رو به روت

وقـتـی کـسـی تـو قـلـبـتـه یـه چـیـز قـیمتی داری

دیـگـه بـه چـشـمـت نـمی یاد اگر که ثـروتـی داری